کالین ویلن که امروز نویسنده مشهوری است ، وسوسه خودکشی را که در شانزده سالگی به او  دست داده بود ، چنین توصیف میکند :وارد آزمایشگاه شدم و شیشه زهر را برداشتم .زهر را در لیوان پیش رویم خالی کردم ، غرق تماشایش شدم ، رنگ اش را نگاه کردم و مزه احتمالی اش را در ذهنم تصور کردم .سپس اسید را به بینی ام نزدیک کردم و بویش به مشامم خورد .در این لحظه ناگهان جرقه ای از آینده در ذهنم درخشید ... و توانستم سوزش آن را در گلویم احساس کنم و سوراخ ایجاد شده در درون معده ام را ببینم .احساس آسیب آن زهر چنان حقیقی بود که گویی به راستی آن را نوشیده بودم .سپس مطمئن شدم که هنوز این کار را نکرده ام .در طول چند لحظه ای که آن لیوان را در دست گرفته بودم و امکان مرگ را مزه مزه میکردم ، با خودم فکر کردم :

 اگر شجاعت کشتن خودم را دارم ، پس شجاعت ادامه دادن زندگی ام را هم دارم

در یکی از تلخترین لحظه های تصلیب ، دزدی میفهمد کسی که کنارش میمیرد ، پسر خداست .

میگوید : مولا ، آنگاه که به ملکوت خود درآیی ، مرا به یاد آور .عیسا پاسخ میدهد : هر آینه ، امروز با من در فردوس خواهی بود و یک راهزن به نخستین قدیس کلیسای کاتولیک تبدیل شد: دیماس قدیس.

هنوز نمیدانیم دیماس برای چه به مرگ محکوم شد .در کتاب مقدس چنین آمده که او به گناهش اعتراف کرده و گفته به خاطر جنایاتی که انجام داده ، محکوم به مرگ شده است .

فرض کنیم که چنان اعمال شریرانه ای انجام داده باشد که برای مصلوب کردن اش کافی باشد . با این وجود در واپسین دقایق زندگی اش ، حرکتی حاصل از ایمان ، سعادت مندش میکند .

هرگاه به هر دلیلی، خود را از داشتن یک زندگی روحانی عاجز یابیم ، میتوانیم این مثال را به یاد آوریم .

 سازمان دادن یک مدرسه آموزش رقص سامبا دشوارتر از اداره شرکت جنرال موتورز  است .پنج هزار نفرند که سر موعد در تمرین حاضر میشوند ، حروف الفبای پیچیده سامبا را آرایش میدهند و منظم میکنند ، صحنه آرایی های هالیوودی را بازسازی میکنند ، چند هزار دست لباس میدوزند و به صدها طراح لباس نظم میبخشند ، نیز برای آمادگی جسمانی کورکورانه از دستورهای مربی هاشان اطاعت میکنند بی هیچ تاخیری به گرد همایی ها میرسند ، در هل دادن گاری های شادی کمک میکنند .آه و سرانجام دست کم یک ساعت سامبا میرقصند . با این وجود به خاطر از دست دادن مدرسه میگریند چگونه با دقت یک ساعت سوییسی عمل میکنند؟

چرا که همه دنبال یک چیز هستند و در این مورد ویژه میتوان گفت هدف ، خوب رژه رفتن است .

 زمانی که برای رسیدن به یک هدف مشخص اتحاد وجود داشته باشد ، هیچ مانعی نمیتواند سد راه شود.

زندگی فقط یک چیز از ما میخواهد ؛ مشارکت !

مشارکت هم برای شادی و هم برای محافظت از ما ضروری است .کسی که در برابر بیرحمی های زندگی حذف میشود .به نیروهای تاریکی خدمت میکند .

لحظاتی هستند که از مبارزه پرهیز میکنیم .آرامش و بلوغ و احساس حماقت را بهانه میآوریم .گاهی بی عدالتی را در چند گامی مان میبینیم و خاموش میمانیم .

نمیخواهم خود را درگیر یک نزاع کنم فقط یه بهانه است .

چنین نیست .کسی که راه روحانی را بر میگزیند به سوی افتخاری سنجیده گام بر میدارد.فریادی که مخالف این ادعا را سر میدهد و اشتباه میکند ، همواره به گوش خداوند خواهد رسید .

اگر برادر ما رمق فریاد زدن ندارد ، ماییم که باید این کار را برایش انجام بدهیم .

یکی از آشنایان ام به خاطر ناتوانی در هماهنگ کردن رویاهایش با واقعیت ، دچار مشکلات شدید مالی شد.از آن بدتر ، با کسانی دچار مشکل شد که هرگز دلش نمیخواست آزارشان بدهد.

به خاطر ناتوانی در باز پرداخت بدهی هایش که  روز به روز روی هم انباشته میشدند ، به فکر خودکشی افتاد .یک روز عصر ، هنگامی که در جاده ای قدم میزد .چشمهایش به خانه ویرانی افتاد .یک لحظه فکر کرد : آیا ممکن است این خانه مال من باشد ؟ و در این هنگام آرزویی عمیق برای تعمیر این خانه در او زنده شد.با اندک تلاشی توانست تعدادی آجر ، مقداری چوب و مقداری سیمان تهیه کند .با عشقی توصیف ناشدنی کار را آغاز کرد ، بی آنکه بداند برای چه و  برای که. اما هم زمان با تعمیر آن بنا  احساس میکرد زندگی شخصی اش بهبود میابد .پس از یک سال ، هم آن خانه آماده سکونت شد و هم مشکلاتش بر طرف شدند.