یک ضرب المثل قدیمی میگوید :

میمون پیر دست اش را داخل نارگیل نمیکند .

در هندوستان ، شکارگران برای شکار میمون سوراخ کوچکی در نارگیل ایجاد میکنند ، یک موز در آن میگذارند و زیر خاک پنهانش میکنند . میمون دست اش را داخل نارگیل میبرد و به موز چنگ میزند ، اما دیگر نمیتواند دست اش را بیرون بکشد ، چون مشت اش از دهانه سوراخ خارج نمیشود . فقط به خاطر این که حاضر نیست میوه را رها کند . در این جا میمون درگیر یک جنگ ناممکن معطل میماند و سرانجام شکار میشود .

همین ماجرا ، دقیقا در زندگی ما هم رخ میدهد . ضرورت دست یابی به چیزهای مختلف در زندگی ، ما را زندانی آن چیزها میکند . در حقیقت متوجه نیستیم که از دست دادن بخشی از چیزی ، بهتر است از دست دادن کل آن چیز .

در تله گرفتار میشویم ، اما از چیزی که به دست آورده ایم دست نمیکشیم . خودمان را عاقل میپنداریم (اما از ته دل میگویم ) میدانیم این رفتار یک جور حماقت است .

یک پیشگو کیست ؟ فیلسوف معروف آگوستا دوفرانکو به گونه بسیار زیبایی هنر پیشگویی را که در درون وجود هر یک از ما وجود دارد تعریف میکند .

به گفته او ، یک پیشگو میتواند موقعیت های مشخصی را با بینش الهام گرفته از ایمان به خدا ، از قبل پیش بینی کند . هنگامیکه به پیشگویی میپردازیم ، وضعیتی را تعریف نمیکنیم که در آینده رخ خواهد داد . در حقیقت این امکان را برای خود -  و یا دیگران – ایجاد میکنیم که بهترین راه را برگزینیم . یک پیشگو پیش بینی نمیکند . بلکه آفرینش و پدیدار شدن آینده را تحریک میکند و به آن انگیزه میبخشد .

الهام ها و منویات الهی او ، راه گشای تحقق یافتن احتمالاتی در زندگی هستند و نتایج و عواقب اعمال ما را به ما یادآور میشوند ، و راه کارها و جایگزین های جدیدی را به ما پیشنهاد میکنند .

انسان میتواند آینده خودش را از پیش بسازد ، مشروط بر آنکه تصمیم به ادامه راهش بگیرد . برای این نیازمند آن است که از گذشته رها شود و از میان راه هایی که به او ارئه میشود بهترین را برگزیند.

شارون (یک نویسنده امریکایی)کتابی درباره یک صومعه بندیکتی نوشته و میگوید در این صومعه هر شب دعای شامگاهان خوانده میشود که سرودی است در امید قطعی به این که سیاهی شب گذراست و سپری خواهد شد .

- دعای شامگاهای در حقیقت نماد و یاد آور این ضرورت است که هنگام فرارسیدن شب ، باید به هم نزدیکتر باشیم و ادامه میدهد : جامعه از اکثر توانایی های ما که درگیر مشکلات شخصی مان هستیم  حداکثر بهره برداری را میکند . این فردگرایی ما را به سوی نومیدی و تنهایی میراند . هر چند وانمود میکنیم به توجه دیگران اهمیت نمیدهیم ، اما فقط یک حرکت مهربان کافی است تا آن حس خودپرستی و قهرمانانه ما سقوط کند .

من ترسی از وابستگی به دیگری ندارم : او هم به من نیازمند است.

شش ماه پیش ، ماشین لباس شویی مدل جدیدی خریدیم و ناچار شدیم سیستم لوله کشی جدیدی در سرویس بهداشتی پیاده کنیم .پس کف آشپزخانه را عوض کردیم و مجبور شدیم دیوار خانه را هم رنگ کنیم .سپس دریافتیم که سرویس بهداشتی زیباتر از خود آشپزخانه شده . برای بر طرف کردن این تضاد ، آشپزخانه را هم تعمیر کردیم . اما بعد دریافتیم سالن هم قدیمی است . بنابراین سالن را هم بازسازی کردیم ، و از اتاق نشیمن زیباتر و دلپذیر تر شد . برای همین ، اتاق نشیمن را هم بازسازی کردیم . در اندک زمانی ، جریان بازسازی به کل خانه سرایت کرد .

امیدوارم از این پس هر کس به خانه ام سر میزند ، نگاهی هم به زندگی ام بیندازد . نیز امیدوارم آمادگی لازم را برای پذیرش تمامی مسایل جدید و کوچک داشته باشم ، چون همواره این مسایل تازه و کوچک هستند که در میان تمامی چیزهایی که قصد تغییر و تعویض آنها را دارم ، نظرم را جلب میکنند.