یک نویسنده گمنام سنت میگوید هر کس در دوران زندگی اش ، میتواند دو کارکرد داشته باشد:"ساختن "یا "کاشتن".سازندگان شاید سالها در کار خود بمانند و سازندگی شان مدتها طول بکشد.اما روزی میرسد که کارشان به پایان میرسد در این هنگام باز میایستند و در میان دیوارهای خود ساخته محصور میشوند . وقتی کار ساختن پایان میگیرد ، زندگی معنایش را از دست میدهد.

اما کسانی که میکارند ، اینان گاهی ، هنگام توفان و تغییر فصل ها رنج میبرند و گاهی – به ندرت – خسته میشوند . اما یک باغ ، بر خلاف یک ساختمان هرگز از رشد باز نمیماند . و همان زمانی که نیازمند توجه باغبان است ، میگذارد زندگی برای باغبان ماجرایی عظیم باشد.

باغبانان در میان جمع یکدیگر را باز میشناسند ، چرا که میدانند در سرگذشت هر گیاه ، رشد در سراسر زمین نهفته است.

من ده هزار سال پیش به دنیا آمده ام .

روزی ، در خیابان ، در شهر

پیرمردی را دیدم ، نشسته بر زمین

کاسه ی گدایی در پیش ، ویولونی در دست،

رهگذران باز میماندند تا بشنوند،

پیرمرد سکه ها را میپذیرفت ، سپاس میگفت

و آهنگی سر میداد،

و داستانی میسرود،

که کمابیش چنین بود:

من ده هزار سال پیش به دنیا آمدم

و در این دنیا هیچ چیز نیست که قبلاَ نشناخته باشم.

خوب بالاخره دومین مکتوب هم تمام شد .خیلی طولانی و خیلی با وقفه اما تمام شد .

نمیدونم باور کردنش راحته یا نه اما من با این کتاب زندگی کردم .هر وقت کم میآوردم میآمدم و لینک دومین مکتوب کنار وبلاگ را انتخاب میکردم و داستانهاشو پشت سر هم میخوندم از همون اول اول .

و جالب بود که به داستان پنجمی نرسیده جواب و راه حل را میگرفتم و به بقیه کارام میرسیدم جالبی کار این بود که با خوندن این داستانها هر سری یه نتیجه ای میگرفتم .کوتاه ولی کامل مثل یه راهنمای خوب که سریع و مستقیم میگه باید چی کار کنی .مثله آبی روی آتیش، آروم آرومت میکنه. نوشته هاش تمام شد اما مطمئنم که تا پایان عمرم باهام هست.

من از نوشتن داشتانهای پائلو تویه وبلاگم افتخار میکنم .

ممنونم پائلو . هر چند ندیدمت .

نویسندۀ آرژانتینی ، خورخه لوییس بورخس ، در  هشتاد سالگی در مکزیک بود . پس از روزها گفت و گو ، کنفرانس و مراسم بزرگداشت ، بورخس توانست یک بعد از ظهر آزاد پیدا کند .خواهش کرد او را به دیدن اهرام آزتک های یوکاتان ببرند.برایش توضیح دادند که این سفر بسیار خسته کننده است و برای آن باید از تاکسی ، هواپیما و جیپ استفاده کرد.بورخس اصرار کرد و توانست وادارشان کند او را تا اوکسمال ببرند.

در پایان روز، پس از چندین بار تغییر مسیر ، به آنجا رسید . در برابر هرمی متعلق به قرن دهم نشست . و یک ساعت تمام ، بی آنکه چیزی بگوید ، همانجا ماند .

سرانجام ، برخاست و از همراهان اش تشکر کرد: به خاطر این بعد از ظهر فراموش نشدنی از شما متشکرم.

میدانیم که بورخس نابینا بود .اما این مانع آن نشد که با روح خود همه چیز را درک نکند.