یه مدتی از سر دوردونگی چنان قالو قیامت به پا کردم که نگو.

رفتم موهامو آلمانی کوتاه کردم .کوتاهه کوتاه . یه کاپیشن زرد. یه جوراب زرد ، یه کفش زرد خریدم.

وقتی از خونه میرفتم بیرون بند کفشامو نمیبستم . تازه لباسایی که میپوشیدم همه بدونه اتو بود .

مسواک بی مسواک . دست و صورت شستن ابدا . مرتب کردن اتاق که اصلاً. حمام کردنو که بیخیال.

فقط با کسایی که دوست داشتم حرف میزدم . جاهایی که دوست داشتم میرفتم . غذاهایی که دوست داشتم میخوردم .

 خلاصه از همه روزمرگیها و اجبارهایی که هر روز مجبور به تکرارش بودم شونه خالی کردم .

میخواستم متفاوت عمل کنم . آخه واسه چی همیشه باید کارهایی رو انجام میدادم که منطقاً درست بود . بابا من اگه دلم بخواد یه کارو اشتباه انجام بدم باید کیو میدیدم ؟

آخه چرا همه توقع دارن که کارات درست از آب دربیاد . واسه چی باید الگوی تمیزی ، انضباط ، ادب ، درس، دانایی، متانت ، کدبانویی ، هنر ، مد ،  و....باشی .

پس در دل خود گفتم

         حتی بر من نیز خواهد شد

                    چنان که بر آن ابله شد

                              راه خود را بپوی ، خان خود را بخور با لذت

                                                     و بنوش باده ات را با دلی شاد

                                                          که پیشاپیش کردارت پذیرفته است نزد خداوند

بگذار ردایت هماره سپید باشد

       و موهایت را بی روغن مگذار

                شادان بزی با محبوب دلبندت

                       تمام روزهای زندگی بیهوده ات را

                                    که خدا در زیر آفتاب به تو بخشیده

                                                   تمام روزهای زندگی بیهوده ات را

                                                                      چون این سهم تو از زندگی است

                   و درتلاشت برای تلاش ، در زیر آفتاب بزی

                            به راه قلبت گام بردار و به نظر گاه دیدگانت

                                        اما بدان برای این همه خدا تو را داوری خواهد کرد .

اما میدونی پائلو به من چی گفت ؟؟؟

                                                           دیوانه بمان.

اما مانند عاقلان رفتار کن.

خطر متفاوت بودن را بپذیر.

اما بیاموزکه بدون جلب توجه متفاوت باشی .