...... ادامه اعترافات

 میدونی من اون زمان فقط میخواستم دانشگاه قبول بشم .نه شهرش مهم بود ، نه دانشگاهش . در واقع داشتم فرار میکردم . از کی و چی نمیدونم، شاید از خودم و شاید از *.*
من که زمانی توی آسمونا میپریدمو همیشه باذهنی باز به مسائل نگاه میکردم . من که رفتارو اعمالم همیشه منطقی و بزرگتر از سن و سالم بود، تویه یه چهاردیواری گیر کرده بودم و این بار مثله پرندهای اسیر هی میخوردم به دیواراش و نمیتونستم به سطوحی غیر ازاون چهار دیواری فکر کنم .

نمیدونم آیا برای تو هم پیش اومده که یه بعدی بشی و فقط محدوده کوچه خودتونو ببینی!

بی توجه به اینکه یه عالمه خیابون . بزرگراه . جاده . شهر . دشت . دریا . اقیانوس . آسمون . کره . کهکشان . ... و یه خدایی هم در نزدیکی تو هست، که تورو بیشتر از همه دوستداشتنیهات و دوستدارانت دوست داره ؟

دقیقاً نمیدونم چی شد .

انگاری معجزه بود !

ماهها بود سراغ بچه های خبر و نشریه و سازمان نرفته بودم . دلم نمیخواست با هیچ کسی حرف بزنم . رفتم دفتر رئیس ، مات نگام کرد . وای خانوم صراف کجایی؟بیا بیشین مقابلم. ببینمت ،دلم برایه صورتت ، نگاهات ، حرفات تنگ شده . اِ؟ چرا این شکلی شدی ؟ چرا اینقدر صورتت زرد شده ؟چرا؟؟؟؟

از دلنگرانیهام براش گفتم . ساکت بود . نگام میکرد، اصلاً مژه هم نمیزد .نمیدونم چند ساعت حرف زدیم . اون دیوار سکوت مرگبار ، اینگاری یه باره فرو ریخته بود . بعد شروع کرد از اوله اوله زندگیش گفت . از اوله اول . از ماجراهایه درس خوندنش . قضیه تصمیم گیریش برای استفاء ازتدریس در دانشگاه صنعتی. ماجراهایه ازدواجش. بچه هاش. ماجراهای کاریش...

ازش پرسیدم . دقیقاً سئوالاتیو که باهاش درگیری داشتم :

چند سال دارید؟ 40 سال داشت. دو برابره سن من .

گفتم از قالبی که گرفتید ، از شخصیت اجتماعی و خانوادگیتون ، از خودتون راضی هستید ؟

نمیگید که ای کاش راه دیگه ای رو انتخاب میکردم ؟ به زمانهایی که از دست دادید فکر نمیکنید ؟

حرفهای تاثیر گذاری برایه من داشت . شخصیتش یه جورایی مثل خودم بود . پیش خودم گفتم یعنی میشه منم 20 ساله دیگه....

این جمله هاشو یادم نمیره. بهم گفت:

- تو قبلاً میدونستی داری چی کار میکنی،محصل بودی و در کنارش تویه کار خبر ، ممتاز کشوری .

- تو فقط همه چیزو فراموش کردی .

- دختره گلم آینده ی تو همین الان توست . در زمان حال بودن یعنی تمرکز یافتن ذهنت رویه اونچه درست هم اکنو ن رخ میده ! یعنی ارج گذاشتن به مواهبی که هر روز به تو عطا میشه .

- حتی در دشوارترین وضعیت ها وقتی به اونچه در لحظه ی حال درسته ، تمرکز کنی خشنودتر میشی  و انرژی و اعتماد لازم رو به دست میاری تا با هر چه نادرسته دست و پنجه نرم کنی .

- بودن در زمان حال یعنی بی توجهی به عوامل مزاحم و توجه به چیزی که الان مهم .

- بهم گفت : تو خودت زمان حاله خودتو میسازی .(از طریقه چیزی که توجهتو به اون معطوف میکنی .)

وای این حرفش خیلی جالب بود:

- سخته که گذشترو رها کنی ؛ اگه از گذشته نیاموخته باشی . به محض اینکه آموختی و رهاش کردی « زمان حال » رو بهبود می بخشی .

- هر وقت در زمان حال ناخرسندی یا احساس ناکامی میکنی وقتش رسیده که از گذشته بیاموزی یا برایه آینده برنامه ریزی کنی .

بهم گفت :

- به رویدادهای گذشته نگاه کن . چیزی با ارزش از آن بیاموز . از اونچه که آموختی بهره بگیر تا زمان حالتو بهبود ببخشی .

- گذشتتو نمیتونی تغییر بدی ، اما میتونی ازش بیاموزی . وقتی موقعیت مشابهی بوجود اومد ، میتونی کاراتو به گونه ای دیگه انجام بدی و از یک زمان حال موفق لذت ببری .

این دقیقاً جوابی برای از بین بردن دل نگرانیهای من بود :

- هیچ کس نمیتونه آینده رو پیش بینی یا کنترل کنه .

هرچند برای آنچه میخواهی اتفاق بیافته،هر چه بیشتر برنامه ریزی کنی، در زمان حال نگرانی کم تری خواهی داشت و آینده برات واضح تر خواهد شد !

- تصور کن یه آینده عالی چه طوری خواهد بود . برنامه ای واقع بینانه تدوین کن ، که به تحقیق آن آینده یاری برسونه . برنامتو در زمان حال عملی کن .

- هر وقت میخواهی آینده بهتر از حال باشه ، وقته اونه که برایه آینده برنامه ریزی کنی .

- آن زمان که با مقصود کار و زندگی میکنی ، و به اونچه حالا مهمه، پاسخ بدی ، تو در رهبری ، مدیریت حمایت ، دوستی و عشق تواناتری .

- کامیابی ، یعنی تبدیل شدن به اون آدمی که قادری باشی . پیش رفتن به سوی اهداف با ارزش .

- بهم گفت :تو خودت میتونی معنی کامیابی رو برای خودت تعریف کنی .

                                                                                              این اعتراف ادامه دارد ...........