یک نویسنده گمنام سنت میگوید هر کس در دوران زندگی اش ، میتواند دو کارکرد داشته باشد:"ساختن "یا "کاشتن".سازندگان شاید سالها در کار خود بمانند و سازندگی شان مدتها طول بکشد.اما روزی میرسد که کارشان به پایان میرسد در این هنگام باز میایستند و در میان دیوارهای خود ساخته محصور میشوند . وقتی کار ساختن پایان میگیرد ، زندگی معنایش را از دست میدهد.

اما کسانی که میکارند ، اینان گاهی ، هنگام توفان و تغییر فصل ها رنج میبرند و گاهی – به ندرت – خسته میشوند . اما یک باغ ، بر خلاف یک ساختمان هرگز از رشد باز نمیماند . و همان زمانی که نیازمند توجه باغبان است ، میگذارد زندگی برای باغبان ماجرایی عظیم باشد.

باغبانان در میان جمع یکدیگر را باز میشناسند ، چرا که میدانند در سرگذشت هر گیاه ، رشد در سراسر زمین نهفته است.

من ده هزار سال پیش به دنیا آمده ام .

روزی ، در خیابان ، در شهر

پیرمردی را دیدم ، نشسته بر زمین

کاسه ی گدایی در پیش ، ویولونی در دست،

رهگذران باز میماندند تا بشنوند،

پیرمرد سکه ها را میپذیرفت ، سپاس میگفت

و آهنگی سر میداد،

و داستانی میسرود،

که کمابیش چنین بود:

من ده هزار سال پیش به دنیا آمدم

و در این دنیا هیچ چیز نیست که قبلاَ نشناخته باشم.